تقدیم به پیر احمد آباد،
که چون پدری دوستش می دارم، با وجود کاستی هایش چون کاستی های هر پدر فداکار و دلسوزی.*

دوستت می دارم
و تو می دانی این راز ،که در دل دارم.
بعد از مام وطن
بیش از هر پدری
دوستت می دارم.

در اطاقم عکسیست
که در آن روی تو را می بینم
گاه گاهی از من می پرسند:
پدرت هست که بر طاقچه اش بنهادی؟
ــ تلخ لبخند زنم ،که چه قدر مهجوری ــ
و من اندر دل خود ،یک آری می گویم.

پدرم باور کن،
ـــ گرچه سخت است کنون
   رسم مردانگی و آزادی ـــ
من به عهدم با تو ،با وطنم
همچنان پابندم.

                     فریاد ۱۴ اسفند ۱۳۸۷ خورشیدی

*ــ زنده یاد خلیل ملکی روزی به پیرمان گفت :راهی که شما می روید اشتباه _ البته لفظ چیز دیگری بود من نقل به مضمون می گویم _ است اما ما تا آخرین نفس با شما خواهیم بود ،روحش شاد.

ادامه مطلب

منوي اصلي

آرشيو مطالب

پيوندها

امکانات

RSS