تقدیم
به وجودی که بیش از هر وجودی دوستش دارم.
و تاوان این دوستی،از دست دادن بسیار دوست داشتنی ها بود.مادی و معنوی.
و
تقدیم به عزیزانی که در این دوست داشتن استوار ترم کردند.



خیانت کرده بودم من به او یک چند!
در سودای سودایی.
ولیکن او چو یک مادر،
مرا بخشید و در آغوش گرمش جای داد اکنون.
ــ و چشمش بر خطایم بست ــ
چون محبوبهءمجنون.

دوباره مست گشتم من
ز عطر و بوی آن معشوق.
دوباره زنده گشتم من
چو عنقا یا که یک ققنوس.

دوباره عشق بازی،لب به لب بودن کنار یار
که دل را زخم بندی کردن و تیمار.
دوباره باده ،رسم شاد خواری،حرمت دیدار
صدای عشق،نبض دلبر و نجوای شرم یار!

دل پاکم قدمگاه صفای پاک او باشد
و قربان می کنم جانم ،به پایش تا ابد بسیار.
مقام پاک ،جان پاک می خواهد بدان فریاد
نباشد جای هر خاشاک،بر دیبای خاک پاک!

قسم ها می خورم دیگر که تا خون در بدن دارم
بجز مهرش،بجز عشقش،دگر در سر نپردازم.
صلاح و عافیت،ملک جهان و هر چه در او هست
رها کردم برای اهلش و او را صدا کردم.

اگر چه زخمها بسیار،بر دل بر جبین دارد
چو یک مادر ،مرا از کین و سختی ها نگه دارد.
مگر جز او که با من این همه لطف و بزرگی داد؟!
مگر جز (مام میهن) می توانم بر زبان آورد؟!

                                                       فریاد  ۳۱فروردین۱۳۸۷

منوي اصلي

آرشيو مطالب

پيوندها

امکانات

RSS