فریاد آرام

دل نوشته : افسانه پروانه!

faryadaram — Thu, 21 Aug 2008 10:35:18 GMT

تقدیم به روح پروانه *

هجده ساله بود شاید،
_ چند سال بیشتر یا کمتر _
چه فرق می کند برای گلوله یا که طناب
وقتی که باید روح را جدا کند از کالبد پروانه!

باور داشت آیا به آنچه او می کرد!؟
باوری برون آمده از ذهن هجده ساله!
_ چند سال بیشتر یا کمتر _
چه فرق می کند، که جوان بود و خام آن دردانه.

و مانده بود از سپاهیان رفته به خاک
که خوانده بودند فقط چند روزنامه.
و یا که چسب زده بودند چند شب نامه!
به شب زدن شب نامه ای که خود شب بود!!

و من یقین دارم
که او نمی دانست
چه می کند و چه ها تواند خواست
از این جدل سخت بی ثمرش در نجات این خانه**

نجات این خانه !!
چه ادعای بزرگی،بضاعتی اندک!
برای دو تیغه قیچی،زننده بر ساقه.
برای حاکم و محکوم هر دو دیوانه!
برای قاتل و مقتول هر دو بیچاره!

و گاه با دل خود من یواش می گویم،
که شاید عاشق بود.
به شوق عشق بود که چنین شعله زد به جانانه
چو مست دیوانه!
مثال مستی خودمان به روزگار شباب،
و پیش تر از ما
و بعد هم از ما.

چه فرق می کند اما
که عشق هم گویا
گناه و معصیتی هست بزرگ در این خانه!!

و عشق چه می بود،برای پروانه!!
کنار با عاشق،جوان دل داده.
کرشمه و نازی و قهر و لبخندی،
برای مرد وجودش که پای افتاده
به زیر بار گرانی و خرج یک خانه.
و گاه گاه هم درد قند*** شیرینی
لگد زنان به شکم،نیش بر پستانه.
دوان چو کاشیکی از قفای اروانه****

و عشق چه می بود اگر که بود بود،وجود پروانه!؟
نه خاطره اش تلخ درد و زهر آگین
نشسته کنج دل مادری جوان داده!!

ضیافتی بزرگ به پا شد ز مرگ، در خانه
عروس باکره بردند به زور در خانه
_ نه از برای خون بس،برای خون بازی _*****
دو حجله بیاراستند از برای پروانه
به حجله دوم جسم او کشتند،
به حجله اول روح پروانه.

۲۷ مرداد۱۳۸۷ خورشیدی

*ـ توضیحات در ادامه مطلب

28 مرداد و پیر احمد آباد

faryadaram — Mon, 18 Aug 2008 16:03:18 GMT

تقدیم به پیر احمد آباد،
که چون پدری دوستش می دارم، با وجود کاستی هایش چون کاستی های هر پدر فداکار و دلسوزی.*

دوستت می دارم
و تو می دانی این راز ،که در دل دارم.
بعد از مام وطن
بیش از هر پدری
دوستت می دارم.

در اطاقم عکسیست
که در آن روی تو را می بینم
گاه گاهی از من می پرسند:
پدرت هست که بر طاقچه اش بنهادی؟
ــ تلخ لبخند زنم ،که چه قدر مهجوری ــ
و من اندر دل خود ،یک آری می گویم.

پدرم باور کن،
ـــ گرچه سخت است کنون
رسم مردانگی و آزادی ـــ
من به عهدم با تو ،با وطنم
همچنان پابندم.

فریاد ۱۴ اسفند ۱۳۸۷ خورشیدی

*ــ زنده یاد خلیل ملکی روزی به پیرمان گفت :راهی که شما می روید اشتباه _ البته لفظ چیز دیگری بود من نقل به مضمون می گویم _ است اما ما تا آخرین نفس با شما خواهیم بود ،روحش شاد.

قطع برق و احمدی نژاد و خلایق!

faryadaram — Sun, 03 Aug 2008 21:23:22 GMT

تابستان آب و برق نداریم.

روزی 2 الی 3 ساعت و بعضی وقتها بیشتر خاموشی مطلق و قطع برق.

باقی ساعات هم جریان برقی پر نوسان و بسیار ضعیف.تمام چراغها و وسایل برقی خونه پی در پی روشن و خاموش می شوند.در این سرزمین محافظ نوسان برق برای هیچ دستگاهی مفید نیست!

اگر محافظ بگذارید تمام 24 ساعت وسایل برقی باید خاموش باشند.چرا که در هیچ ساعتی جریان برق مناسب نداریم و محافظ بی چاره مجبور است همیشه دستگا هها را از مدار خارج کند.

تلویزیون خاموش!

کولر خاموش!

یخچال خاموش!

و از همه مهمتر رایانه خاموش!!

با این اوضاع و احوال من همه محافظها را انداختم بیرون.هر چه بادا باد.

و این یعنی کمک به صنعت ملی!!!

دل نوشته : جام حسرت

faryadaram — Sun, 20 Jul 2008 21:18:18 GMT

از پی آن نگاه های بلند
حسرتی ماند و
آه های بلند.*

نگاه اولینت را
به خاطر ،باز می آری!؟
که آغازش نمودی،داستانم را به یکباره!

تو با استاد می گفتی سخن
اما نگاهت در نگاهم بود
و شاید غمزه ای در گوشهء چشم سیاهت بود
و من در دل برایت ناز خندیدم
برای غمزه ات ،شیرینیت من باز خندیدم .
به خود گفتم که این تزرو
اگر چه لعبتی زیبا و بی همتاست،
نشاید قسمت بام بلند ما و دام ما،
که در دام غرور کاذبی بودم ،گرفتارا.

ـــ و در سر خواب اصلاح امور ملک می دیدم
و جانبازی به راه عدل و آزادی.
چه خوابی و چه دردآگین سرابی بود
                                       که من دیدم! ـــ

به خود گفتم
                نه
                  این یک اتفاقی بود ،
                                             ساده
از صفای غنچه ای نو رسته ،نیمه باز در سایه
که نادیده، نه شبنم نه نوای بلبل عاشق
و پاک است و هنوزش را ه بسیار است،
نباید سوختن در پای این دیوار بی پایه!!!

و اما بعد از آن، این اتفاق ساده را من بارها دیدم
و فهمیدم
که این بذر، ندانم از کجا آمد
درختی شد تناور ،در زمین بکر و هموارم
دل و جانم.
ولیکن آن غرور نابجا ،
آن خلسه موهم!
مرا از تو جدا می کرد و بالا برد
دیوار جدایی را،
میان جسم من با روح
میان چشم من با نور.

نگاه آخرینت را
به خاطر باز می آرم!
و آن شور قشنگ و برق چشمانت
ـــ و آن شوقم به دیدارت ـــ
و آن آبی زیبا،آسمانی روسری بر سر
که گلهای نگارینش
صفا از روی زیبای تو می دیدند
و آن لبهای شیرینت
که چون بر خنده وا می شد
همه گویی جهان و هر چه در آن هست،
هم بر من روا می شد.

نگاه اولین و آخرینت را
به خاطر می سپارم من.
و یادت را،
             و یادت را
برای یادگاری از نگاهی گرم،
که دیگر بار نتوان دید!
کنار ((جام حسرت!))
                       باز بگذارم.

                             فریاد ۲ فروردین ۱۳۸۷خورشیدی

*1 _ هر چه به ذهنم فشار آوردم که یاد بیاورم خالق این چند بیت را نتوانستم. خوشحال می شوم دوستان اگر بدانند یاد آوری کنند.

2 _ به خاطر این عکس ممنونم از دو دوست عزیزم اول کافه سکوت که من را با این عکس و هنر مند آشنا کرد و دوم خانم معلم دوست داشتنیم سارای صبح امید که با حوصله کمکم کرد تا بعضی کارها را اینجا یاد بگیرم.

3 _ تو این مملکت کپی رایت هم نداریم که بخواهیم از صاحب اثر اجازه بگیریم و البته پولش را هم !!پس فقط امیدوارم ناراحت نشه و برای حفظ حرمت اثر و صاحب اثر این هم نشانی از هنرمند آنتونیو دیاز.

http://photo.net/photodb/member-photos?photo_id=7482511

دل نوشته: حسرت

faryadaram — Sun, 13 Jul 2008 22:15:18 GMT

تقدیم به دوست عزیزی که آرزو می کنم هیچ وقت بعضی از دل نوشته هایم را نخواند و اگر هم خدای ناکرده روزی خواند،از صمیم قلب آرزو می کنم آنقدر خوشبخت باشد که بتواند در دلش به من بگوید:چه دیوانه پر مدعایی!
می ماند رسوایی این داستان برای من که آنرا هم خیالی نیست*

تو را تنبیه خواهم کرد
و نفرینی به غایت سخت.
برایت یادگاری می گذارم
تلخ و درد آگین
که تا دیگر نیابی هیچ ،آرامی و سودایی.

تو را از عشق خود محروم می سازم!

ـــ‌‌ لبانم جای لبهایت، به تلخی! عادتی دارد
نگاهم جای چشمانت،به سردی شب تاریک ـــ

تو را از مهر خود محروم می سازم
و با گرمی، مهری تازه
یادت را ،برای تا ابد
نابود می سازم
و خاکت را،برای آنکه دیگر یاد نتوانم
تماما باد خواهم داد
و یا در پشت کوهی سخت
به زیر پشته ای از خاک
بدون هیچ آیینی!
برای تا قیامت دفن خواهم کرد.

و آن گاه است ،
می فهمی
که در این بازی چوگان
از این پس ،گوی در میدان تو باشد
و بند صد هزاران بندی ماهر
و استادان صنعتگر
نتاند چینی بشکسته را، سازد
به سان چینی اول.

و آنگاه است ،
می دانی و می مانی و صد آه و اگر با تو
و شاید،اندکی حسرت

چرا ماندی؟!
توانی رفت.
دگر چیزی ندارم ،تا تو را گفتن.
چرا ماندی؟!

و آن نفرین ؟
توانش را نمی بینم به خود دیگر.
تو را شاید،همان تنبیه یا حسرت!
برای باقی عمرت
کفایت باشدت دیگر.

فریاد ۱۶ اسفند ۱۳۸۶ خورشیدی

*چند نکته با ربط و بی ربط در ادامه مطلب

دل نوشته: امید بر دروغ !!!

faryadaram — Mon, 07 Jul 2008 21:56:18 GMT

قضاوت در مورد برخی رویدادهای تاریخی، بخصوص وقایعی که ابهامات در آن بسیار است و بازی گران و بازی گردانان آن هنوز پا برجایند و هر یک می خواهند وقایع تاریخ را به سود خودشان تفسیر کنند کاری بس دشوار است.
خوب یا بد بودن آنچه شد یا باید می شد هم داستانیست مشابه آنچه در بالا به آن اشاره کردم.
قضاوت با آیندگان و تاریخ با وجدان*

این دل نوشته تقدیم به کسانی که روزی برایشان این سوال مطرح می شود که:
اميد بر دروغ چگونه توان زدن!؟

چون قطره بوده ام،
منم در ميان سيل
آن سيل سهمگين
آن سيل پر خروش
آن سيل زود جوش و ناگه شده خموش!
در ازدحام آن همه تدبير و مصلحت!

چون مشت بوده ام،
در لابه لای آن همه مشت گره شده
نزديکتر به آن همه دلهای خون شده
در جست و جوی راه دو مفهوم گم شده
آزادی و عدالت افسانه مان شده!

چون چشم بوده ام،
چون چشم آن جوان که زجايش برون شده!
يا چشم ناظری که نگه می کند ز ترس
بر قيل و قالها و بگير و ببند ها
بر ضرب و جرح ها ،که چون زهر چشم شده!

چون گوش بوده ام،
دالان و حفره ای پر از های و هوی ها
پر وعده و وعيد
پر ياوه و ريا
گاهی چه تلخ بود بر آن گوش بی شعور!
دست نوازش سيلی روزگار!

حالا پس از گذر سال و ماه ها
چون فکر هم شدم،
دل خسته و غمين
پر بيم و اضطراب.
مبهوت و منتظر!

سر بست بگويم سخن تلخ فکر را،
بر ريسمان پاره چه چنگی توان زدن!؟
بر باد های سست چگونه گمان زدن!؟
اميد بر دروغ چگونه توان زدن!؟
فرياد ۱۸ تير ۱۳۸۷

*به نظر نگارنده همانطور که انسان بی وجدان در دنيا يافت مي شود متاسفانه !
تاريخ و تاريخ نويس بی وجدان! هم شايد يافت شود.
پس چه خوب است در گزينش منابع تاريخی مان کمی دقت هم داشته باشيم

دل نوشته : ای داد بر این بی داد

faryadaram — Tue, 01 Jul 2008 19:26:18 GMT

با که باید گفت این
من دوستی دارم !
که به دشمن خواهم از او التجا بردن .
اخوان عزیز

دردیست در سینه ام ،دردی.
بغضی در گلویم ،وای.
فریادی هم در نای.
با که گویم من آن ،ای وای
آی ای مردمانم ،آی.
با که گویم من آن ،ای وای!

دوستی!،دشمن شد!
فرزانه ای ،شیطان!
آنکه از حق می گفت !
نا حق کشتمان این سان!
نه داوری ،نه داد !
نه فرصت فریاد!!
چون جلادی جبار!
زد از ریشه مان بنیاد!
جرم مان ناگفته !
حکم مان را گفته !
محکومیم به نابودی!
ای داد بر این بی داد!*
فرياد ۸ تير ۱۳۸۷ خورشيدی

*اين دل نوشته را فی البداهه گفتم در حالی پريشان که تقلا مي کردم برای بقا وجودی که زود به نابودیش بر خاستند!!!
از اینکه نتوانستم برایش کاری کنم بسیار ناراحتم.
این هم درسی بود ، پیشتر آموخته بودم که در مورد افراد نباید از روی سخنشان قضاوت کرد و در کارزار حوادث باید شناختشان.
گویا فراموش کرده بودم یاد آوری تلخی بود .
سخن بسیار است
اگر بگذارند که بمانیم !
اگر چه نیا موخته ام عادت کنم و سکوت ! برای ماندن!!

نامه هایی از دمولند متافیزیکی (نامه اول)

faryadaram — Fri, 27 Jun 2008 11:31:18 GMT

آنجلای عزیزم
دلم برایت بسیار تنگ شده.
باور کن دیگر هیچ چیز در دنیا غیر از کنار تو بودن برایم مهم نیست.
باور کن! اعتراف می کنم به این واقعیت تلخ!
باور کن هر روز به یادت هستم و می توانم بگویم بدون استثنا.
و هر روز بر خودم هزاران بار نفرین می کنم که چرا آن خریت بزرگ!!! را مرتکب شدم.
من اگر چه هم نام بنجامین عزیز!!! بودم و با اینکه بر روی دو پا راه می روم و مثلا انسان هستم ،اما به اندازه آن خر فرزانه هم شعور نداشتم که قدر تو را بدانم و نگذارم که هم خودم نابود شوم و هم تو دوست داشتنی ترین وجود زندگیم از دست بروی برای هیچ و پوچ.

گفت و گوی نیمه فلسفی سیاسی (پاره 2)

faryadaram — Tue, 24 Jun 2008 11:50:30 GMT

گفت و گوی من و دوست عزیزم مریم خانم آزاد شاید به جایی نرسد
و نتیجه ای ندهد قابل لمس!!!

http://www.maryam1361.blogfa.com/
اما مطمئن هستم از لابه لای صحبتها، مطالب اگر نگوییم آموزنده شاید بتوان گفت در خور اندیشه ای بر خواننده آشکار می شود که شاید روزی روزگاری راه گشایی برای این مباحث پیدا شود در اذهان مردمی دیگر!!!
فقط امیدوارم آن روز دور نباشد و و دیر!!!
نوش دارو بعد مرگ سهراب
ای کاش قبل از اینکه از صدای چکمه های آزادی بخشان عالم!! در خیابان هامان بیدار شویم و رها از بندهای خود بسته!!
خودمان بیدار شویم و آزاد و حاکم بر سرنوشتمان به مدد پیامبر عقل.
یک توضیح در مورد آخرین نوشته خانم مریم آزاد در مورد ظرف زمان و مکانی که اندیشمندان را مجبور به چنان اندیشیدن می کند.
سخنی حق است و غیر قابل کتمان
اما نمی تواند مجوزی برای فراموشی یا به بوته نقد نگرفتن و گذشتن از آن اندیشه و صاحبش!باشد.
قبلا در مورد مسولیت اجتماعی اندیشمندان و نیز مسولیتشان در برابر آنچه می گویند و می نویسند و بر ذهن مردم اثر می گذارند یا مورد سواستفاده فرصت طلبان قرار می گیرند برایتان گفتم .
دیگر فرصت آزمودن آزموده برایمان وجود ندارد
دنیا منتظر ما نمی ماند که همراهش شویم !
از کنارمان هم بی تفاوت نمی گذرد که در خواب غفلتمان بمانیم .
ــ و اگر بخواهد بگذرد هم گویا عزیزانی!!! نمی گذارند که با دنیا کار دارند!ــ
بلکه از روی ما می گذرد.
مجددا به دوستان توصیه می کنم بطری آب و قرص مسکن را فراموش نکنند
و نیز به توصیه عزیزی که فرمودند خواندن این مطالب نه مرد! بلکه عمر طولانی می خواهد.
عمری طولانی برایتان آرزو مندم

دل نوشته: عقل تعطیل

faryadaram — Sat, 21 Jun 2008 20:34:18 GMT

چشمهایی بسته
گوشهایی،همه کر
و زبانها خاموش
عقل هم تعطیل است.

آنچه دیروز،خطا بود و گناه و طاغوت،
همه امروز حلال است و مباح و آزاد.
و همه پاک شده است
به مثال لبن از سینه یک مادر پاک.

برجها بر آفاق
کاخ ها هم آباد
و سلاطین و خوانین بسیار
بنشستند بر این خوان خراب(....).*

آنکه از عدل علی،گفت سخن ها بسیار
دگر امروز بجز حضرت بو سفیانش!!
راه و رسمی نپسندد به مرام و کردار
سفره اش رنگین باد! دولتش دیرین باد!!

چه کسی گفت :که هیچش کاخی
سر نیاورد به بالا مگر از خون فقیر،
خانه اش ویران باد، یاوه گو ییست عظیم!!
کاش می بود و می دید ولایات (....).*

فریاد ۲۴ فروردین ۱۳۸۷

*در جای خالی نقطه چین ها نویسنده دل نوشته کلماتی نگاشته بود که به دلائلی از قرار دادنش صرف نظر کرده.
شما با توجه به قریحه و نظر خود هر چه گذاشتید نیکواست .
و شاید چون دوستان در فضای مجازی نت بیشتر پست مدرن می اندیشند با تکیه بر نظریه (مرگ مولف) می توانند برداشتهای دیگری هم بنمایند که خوشایند شان باشد. باشد که خوشایند محتسب نیز باشد.